Τι έγινε στα Β' ΚΑΠΗ Αλίμου — και γιατί κανείς δεν το ξέρει
Πριν πέντε χρόνια, μια έκρηξη ανατίναξε τα Β' ΚΑΠΗ του Δήμου Αλίμου. Εξήντα οκτώ νεκροί — μέλη, εργαζόμενοι, επισκέπτες. Καμία σύλληψη, κανένας ένοχος, καμία επίσημη εξήγηση. Μόνο αστικοί μύθοι που κυκλοφορούν στη γειτονιά και τρεις βασικοί ύποπτοι που κανείς δεν τόλμησε ποτέ να κατονομάσει.
Αυτή η «υπόθεση», φυσικά, δεν υπήρξε ποτέ. Είναι η σκοτεινή, εξίσου ξεκαρδιστική αφετηρία της νέας ελληνικής ταινίας Η Μεγάλη Σφαγή των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου, που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Ιουνίου 2026. Και αν το μόνο που ξέρεις γι' αυτήν είναι ο τίτλος, το πιο πιθανό είναι ότι δεν έχεις ιδέα τι σε περιμένει.
Ψευδοντοκιμαντέρ, μαύρη κωμωδία ή κοινωνική σάτιρα; Και τα τρία.
Ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος ανέλαβε το έργο — μια πρωτοβουλία χρηματοδοτημένη από τον ίδιο τον Δήμο Αλίμου — και παρέδωσε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που περίμεναν όλοι: ένα mock documentary όπου ένα ΛΟΑΤΚΙ+ κινηματογραφικό συνεργείο προσπαθεί να ξεδιαλύνει την αλήθεια πίσω από τη μυστηριώδη έκρηξη, συνεντευξιάζοντας μάρτυρες που δύσκολα θα χαρακτήριζες αξιόπιστους.
Η ταινία αποτελείται κυρίως από ερασιτέχνες ηθοποιούς — μέλη των ΚΑΠΗ, μαθητές σχολείων και συμμετέχοντες από το εργαστήρι ηθοποιίας του Δήμου — πλαισιωμένους από επαγγελματίες, ενώ cameo κάνει και ο ίδιος ο δήμαρχος Αλίμου, Ανδρέας Κονδύλης. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που ταλαντεύεται συνειδητά ανάμεσα στο επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό — και αυτή η ένταση είναι μέρος του παιχνιδιού.
Το format του ψευδοντοκιμαντέρ χρησιμοποιείται εδώ με τρόπο που ξεγελά. Για αρκετή ώρα πιστεύεις πως πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που απλά δεν έμαθες ποτέ — κι αυτή η αίσθηση δεν είναι τυχαία. Είναι η πρώτη επίθεση της ταινίας: σε κάνει να αναρωτηθείς πώς είναι δυνατόν να μην είχες ακούσει για 68 νεκρούς σε μια δημόσια δομή ηλικιωμένων. Και μετά σε ξεγελά και πάλι.
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα ως σκηνικό, ο Άλιμος ως καθρέφτης
Η ταινία είναι γυρισμένη αποκλειστικά σε κλειστούς και ανοιχτούς χώρους του Δήμου — αποτυπώνει την ήρεμη ομορφιά της αθηναϊκής Ριβιέρας ενώ παράλληλα διερευνά κοινωνικά θέματα όπως η απομόνωση, το τραύμα και τα στερεότυπα. Υπάρχει κάτι βαθύτατα αθηναϊκό σε αυτό: η αντίθεση ανάμεσα στο παραλιακό μέτωπο και τις ζωές που κρύβονται πίσω από αυτό.
Ο Σκλάβος έχει πετύχει κάτι εντυπωσιακό: με όχημα μια σπαρταριστή σάτιρα, το σενάριο μιλά για το πολλαπλό — γενεαλογικό, ιστορικό, κοινωνικοπολιτικό — τραύμα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Η τρίτη ηλικία, η μοναξιά, τα παιδικά τραύματα, η αδυναμία να αντιμετωπιστεί η διαφορετικότητα — όλα αυτά περνούν μέσα από μια ιστορία που επίσης σε κάνει να γελάς.
Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κόλπο που μπορεί να κάνει μια ταινία: να σε κάνει να γελάς με πράγματα που ξέρεις ότι δεν είναι αστεία. Η σφαγή των ΚΑΠΗ το επιχειρεί με αφοπλιστική αθωότητα.
Γιατί να τη δεις τώρα — και γιατί στο θερινό
Η επίσημη αθηναϊκή πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16 Ιουνίου στον θερινό κινηματογράφο Σινέ Φλοίσβος, παρουσία ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου. Κι αυτό δεν ήταν τυχαίο: μια ταινία για τη ζωή στον Άλιμο, γυρισμένη από δημότες, παρουσιάστηκε στη θάλασσα του Αλίμου. Υπάρχει μια συνέπεια στο εγχείρημα που αξίζει να αναγνωριστεί.
Η ταινία παίζει τώρα σε θερινά σινεμά της Αθήνας — το format που της ταιριάζει απόλυτα. Το mock documentary, τα ερασιτεχνικά πρόσωπα, ο μικρός προϋπολογισμός που γίνεται αισθητικά επιλογή: όλα αυτά λειτουργούν καλύτερα κάτω από έναν ανοιχτό ουρανό, με ένα ποτό στο χέρι, δίπλα σε ανθρώπους που ίσως αναγνωρίζουν ένα-δύο πρόσωπα στην οθόνη.
Και αν δεν έχεις σκεφτεί ακόμα πού να πας φέτος στο θερινό σινεμά, αυτή η ταινία είναι μια καλή αφορμή για απόφαση. Το ελληνικό σινεμά σπάνια είναι τόσο τοπικό και τόσο γενικό ταυτόχρονα