Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ έχει κάνει ταινίες για τη μητρότητα, για το πένθος, για τον πόθο, για τη μνήμη, για τον θάνατο. Φαίνεται πως δεν του έμενε παρά ένα θέμα: ο ίδιος. Οι «Πικρές Γιορτές» (Amarga Navidad / Bitter Christmas) ήταν από τα πιο αναμενόμενα φιλμ του 2026 και όχι αδίκως. Μετά την εξαιρετική υποδοχή στο 79ο Φεστιβάλ Καννών (6,5 λεπτά χειροκρότημα δεν τα παίρνει κανένας τυχαία), η ταινία φτάνει στις ελληνικές αίθουσες στις 4 Ιουνίου σε διανομή από το Cinobo και η Αθήνα την υποδέχεται με γνωστή προθυμία. Αυτό που δεν ήταν τόσο αναμενόμενο είναι πόσο ανήσυχη είναι αυτή η ταινία. Ο Αλμοδόβαρ λέει ότι είναι «απόλυτα παρών και πλήρως μυθοπλαστικός» μέσα στο φιλμ και αυτή η ταυτόχρονη παρουσία και απόκρυψη είναι ακριβώς η ένταση που την κάνει να αξίζει.
Η ιστορία: δύο ζωές που μοιάζουν λίγο πολύ
Η Έλσα είναι μια cult σκηνοθέτιδα που παλεύει με ημικρανίες, κρίσεις πανικού και τη συναισθηματική αστάθεια μιας προσωπικής ζωής που φαίνεται πάντα έτοιμη να καταρρεύσει. Η ταινία εκτυλίσσεται τα Χριστούγεννα, περίοδος που ο Αλμοδόβαρ έχει δείξει επανειλημμένα ότι απεχθάνεται ως θεσμό, και κινείται παράλληλα σε δύο επίπεδα: μία αληθινή ιστορία και μία ιστορία φαντασίας. Ή μήπως αντίστροφα;
Η Μπάρμπαρα Λένι, η πρωταγωνίστρια, αποδίδει μια ερμηνεία που βαδίζει στο όριο μεταξύ ελέγχου και κατάρρευσης, ακριβώς εκεί που αρέσει να δουλεύει ο Αλμοδόβαρ. Ο τίτλος Amarga Navidad προέρχεται από ένα παλιό μεξικανικό τραγούδι χωρισμού της Chavela Vargas, και ακούγεται μέσα στην ταινία, μια κίνηση που δεν είναι διακοσμητική: είναι ιδεολογική. Ο Αλμοδόβαρ δεν επιλέγει τυχαία μουσική.
Αυτοβιογραφία ή αυταπάτη; Αυτό είναι το ζητούμενο
Το πιο ενδιαφέρον δεν είναι αν οι «Πικρές Γιορτές» είναι καλή ταινία, είναι. Είναι αν είναι ειλικρινής. Ο Αλμοδόβαρ την αποκάλεσε «το σκληρότερο προς τον εαυτό του» φιλμ που έχει κάνει. Ενσωμάτωσε αυτοαναφορικά στοιχεία στο σενάριο. Και στη συνέντευξη Τύπου των Καννών μίλησε για την κλοπή της πραγματικότητας ως μέσο δημιουργίας, για το πώς ένας καλλιτέχνης οικειοποιείται τον πόνο του (και των άλλων) για να φτιάξει κάτι.
Εδώ είναι που η ταινία γίνεται ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα λίγο επικίνδυνη: ο Αλμοδόβαρ ωραιοποιεί. Η ζωή της Έλσα, με όλα τα χάη της, είναι τελικά όμορφη, φωτισμένη, κεραμικά χρωματισμένη, σχεδόν αποστειρωμένη. Το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό η κριτική είναι αν αυτό είναι τίμιο ή αν είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι κάνει.
Στην Αθήνα, αυτή είναι ταινία για θερινό σινεμά
Ας είμαστε πρακτικοί. Οι «Πικρές Γιορτές» παίζονται από Πέμπτη 4 Ιουνίου στα σινεμά της Αθήνας, και το ερώτημα «πού» έχει σημασία. Αυτή είναι ταινία για μια αίθουσα που σε αφήνει να κάθεσαι με αυτά που ένιωσες. Κάτω από αστέρια αν γίνεται, ανοιχτό διάφραγμα, αέρας, η αίσθηση ότι ο κόσμος υπάρχει γύρω σου ενώ εσύ βυθίζεσαι. Η ταινία το επιτρέπει. Το θερινό σινεμά στην Αθήνα βρίσκεται αυτή την εποχή σε πλήρη εγρήγορση, οι Cine Paris και οι υπόλοιπες αυλές της πόλης λειτουργούν ως ο τέλειος διαμεσολαβητής ανάμεσα σε μία ταινία και στη νύχτα.
Αν είσαι ήδη φαν του Αλμοδόβαρ, οι «Πικρές Γιορτές» είναι υποχρεωτική στάση. Αν είσαι αδιάφορος, μπορεί να είναι ακριβώς η ταινία που θα σε πείσει ότι αξίζει να ασχοληθείς μαζί του. Δες το πρόγραμμα προβολών και τις αίθουσες που τη διανέμουν στο the37n.gr.